مرور The Economist · قسمت 2 از 2
سرمایهگذاری در تراشه و هوش مصنوعی چطور مسیر تجارت را عوض میکند؟
۶:۰۳رایگان
از اعلام یک پروژه تا واردات تجهیزات و صادرات خدمات، اثر سرمایهگذاری در تراشه و زیرساخت هوش مصنوعی را دنبال میکنیم.
قسمتهای این مجموعه
2 قسمتدربارهٔ این قسمت
از اعلام یک پروژه تا واردات تجهیزات و صادرات خدمات، اثر سرمایهگذاری در تراشه و زیرساخت هوش مصنوعی را دنبال میکنیم.
توضیحات کامل و منابع
از اعلام یک پروژه تا واردات تجهیزات و صادرات خدمات، اثر سرمایهگذاری در تراشه و زیرساخت هوش مصنوعی را دنبال میکنیم.
این قسمت تولید مستقل شبگفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده است.
منابع
این شبگفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده. در مرور اکونومیست میپرسیم: سرمایهگذاری در تراشه و زیرساخت هوش مصنوعی چطور میتواند مسیر تجارت را عوض کند؟ فرض کنید شرکتی اعلام میکند که قرار است در شهری یک مرکز داده بسازد. در تصویر خبر، یک ساختمان بزرگ میبینیم. اما اثر اقتصادی از خود ساختمان شروع و تمام نمیشود. پیش از آن، شرکت باید برق و اتصال شبکه فراهم کند. در زمان ساخت، به کابل، تجهیزات خنککننده، پیمانکار و مهندس نیاز دارد. پس از افتتاح هم به نگهداری، قطعات یدکی و خدمات نرمافزاری نیاز خواهد داشت. هر کدام از این خریدها ممکن است در همان کشور انجام شود یا از مسیر دیگری برسد. برای فهمیدن اثر بر تجارت، باید ببینیم هر حلقه کجاست. گزارش سرمایهگذاری جهانِ آنکتاد در سال دو هزار و بیست و شش یک نشانه از تغییر جهت سرمایه میدهد. در دادههای این گزارش، سهم پنج گروه راهبردی از ارزش پروژههای تازهٔ اعلامشده از شانزده درصد در سال دو هزار و بیست، به چهل و چهار درصد در سال دو هزار و بیست و پنج رسیده است. این گروهها از زیرساخت هوش مصنوعی و نیمهرسانا تا مواد معدنی حیاتی و فناوریهای گذار انرژی را در بر میگیرند. این سهم دربارهٔ ارزش پروژههای اعلامشده است. ممکن است بعضی طرحها دیرتر اجرا شوند، اندازهشان عوض شود یا هرگز به بهرهبرداری نرسند. همین تفاوت میان اعلام و اجرا در خواندن عدد مهم است. از اینجا میتوانیم سه مسیر را جداگانه دنبال کنیم. مسیر اول، وارداتِ مرحلهٔ ساخت است. کشوری که محل احداث یک کارخانهٔ تراشه میشود، ممکن است در سالهای اول تجهیزات بسیار تخصصی را وارد کند. افزایش واردات در این مرحله میتواند نشانهٔ آغاز یک پروژه باشد. برای فهمیدن اینکه در آینده صادراتی هم شکل میگیرد، باید ببینیم کارخانه واقعاً تولید را شروع کرده و چه محصولی برای کدام مشتری میسازد. مسیر دوم، خریدهایی است که پس از راهاندازی تکرار میشوند. یک کارخانه ممکن است بستهبندی، آزمون یا تعمیر برخی تجهیزات را به شرکت دیگری بسپارد. اگر تأمینکنندهای در همان منطقه بتواند کیفیت، زمان تحویل و شرایط قرارداد را رعایت کند، بخشی از کار ممکن است به او برسد. اگر قطعهٔ مورد نیاز تنها از یک سازندهٔ خارجی تأیید شده باشد، مسیر خرید میتواند همچنان از همان کشور دور بگذرد. فاصلهٔ جغرافیایی فقط یکی از عوامل تصمیم است. مسیر سوم، خدماتی است که همراه کالا رشد میکنند. فرض کنید مرکز داده در کشوری ساخته شده و مشتریانش در چند کشور دیگرند. در چنین وضعی، آنچه از مرز میگذرد همیشه کامیون یا کانتینر نیست. مشتری ممکن است برای ظرفیت پردازش یا میزبانی نرمافزار قرارداد ببندد. محل نصب تجهیزات، محل ثبت شرکت و محل مشتری میتوانند سه جای متفاوت باشند. خبر ساخت مرکز داده به تنهایی نمیگوید کدام کشور درآمد خدماتی را به دست میآورد یا چه سهمی از تجهیزات را میسازد. حالا به یک مثال فرضی برگردیم. شهری که شبکهٔ برق پایداری دارد، برای ساخت مرکز داده پیشنهاد میگیرد. سازنده سرورها و تراشهها را وارد میکند، ولی نصب و نگهداری را به شرکتهای محلی میسپارد. در این مثال، فرصتی که برای شهر ایجاد شده بیشتر در پیمانکاری و خدمات فنی است. اگر شهر دیگری مهندسان و آزمایشگاههای صنعتی داشته باشد، شاید در بخش آزمون یا قطعهسازی جای دیگری در زنجیره پیدا کند. هر دو ممکن است از موج سرمایهگذاری تأثیر بگیرند، با مسیرهای متفاوت برای کار و تجارت. آنکتاد همچنین به تمرکز سرمایهگذاری اشاره میکند. وقتی پروژهها به برق پایدار، نیروی متخصص و شبکهٔ تأمین نیاز دارند، جاهایی که این امکانات را از قبل دارند برای سرمایهگذار جذابتر میشوند. برای کشوری که میخواهد سهمی پیدا کند، سؤال عملی این است که در کدام بخش میتواند یک خدمت یا قطعهٔ قابل اتکا عرضه کند. تعمیر تجهیزات، طراحی نرمافزار و آزمون قطعه سه توانایی متفاوتاند و هر کدام مشتری و استاندارد خودش را دارد. دفعهٔ بعد که خبر یک سرمایهگذاری بزرگ در تراشه یا هوش مصنوعی را دیدید، سه چیز را یادداشت کنید. پروژه در حد اعلام است یا به ساخت و بهرهبرداری رسیده؟ در هر مرحله چه چیزی از خارج میخرد؟ و اگر راه افتاد، چه کالا یا خدمتی میفروشد و به چه کسی؟ جواب همین سه پرسش کمک میکند از عدد سرمایهگذاری به تصویری برسیم که برای فهم تجارت به کار میآید. یک نکتهٔ دیگر را هم در مقایسه نگه داریم. ارقام بزرگ به ما میگویند سرمایه به کدام سو حرکت میکند، اما دربارهٔ تعداد شغل یا سهم فروشندگان محلی اطلاعات محدودی دارند. دو پروژه با بودجهٔ برابر ممکن است خریدهای کاملاً متفاوتی داشته باشند. یکی ساختمان و برق بیشتری لازم دارد و دیگری تجهیزات تخصصی گرانتری وارد میکند. برای یک کسبوکار کوچک، سرنخ مفیدتر این است که پروژه چه خدمت تکرارشوندهای میخواهد و چه شرایطی برای خرید آن گذاشته است. همین جزئیات است که تعیین میکند یک خبر سرمایهگذاری برای تأمینکننده به فرصت واقعی تبدیل شود یا نه. لینک یادداشت منتشرشده در اکونومیست اینترپرایز و گزارش آنکتاد در صفحهٔ قسمت آمده است. این قسمت تولید مستقل شبگفتار است.