با شمارهٔ موبایل وارد شوید تا بتوانید اشتراک بخرید و در گفتگو شرکت کنید.

مرور IEEE Spectrum · قسمت 2 از 2

چگونه روی فوبوس با گرانش ضعیف فرود می‌آییم؟

۵:۲۰رایگان

از نزدیک شدن به فوبوس تا تماس پایه‌ها و گرفتن نمونه، سه مرحلهٔ فرود را مرور می‌کنیم.

شنیدن این قسمت

رایگان

قسمت‌های این مجموعه

2 قسمت
  1. 1دینام چطور از حرکت برق می‌سازد؟رایگان
  2. 2چگونه روی فوبوس با گرانش ضعیف فرود می‌آییم؟این قسمت

دربارهٔ این قسمت

از نزدیک شدن به فوبوس تا تماس پایه‌ها و گرفتن نمونه، سه مرحلهٔ فرود را مرور می‌کنیم.

توضیحات کامل و منابع

از نزدیک شدن به فوبوس تا تماس پایه‌ها و گرفتن نمونه، سه مرحلهٔ فرود را مرور می‌کنیم.

تولید مستقل شب‌گفتار با صدای ساخته‌شده با هوش مصنوعی.

این شب‌گفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده. در مرور آی تریپل ای اسپکتروم سراغ یک پرسش می‌رویم: چگونه روی قمری فرود می‌آییم که گرانشش بسیار ضعیف است؟ روی زمین اگر توپی را از دست رها کنیم، سریع پایین می‌افتد. وقتی به زمین می‌رسد، ممکن است چند بار بالا بپرد، اما وزنش دوباره آن را پایین می‌کشد. حالا تصور کنید جسمی را روی سطح فوبوس، یکی از دو قمر مریخ، رها کنیم. گرانش بسیار کمتر است. تماس با زمین به تنهایی تضمین نمی‌کند جسم همان جا بماند. اگر سرعت برگشت بعد از تماس کم هم باشد، فرودگر می‌تواند مدتی بالا بماند یا دوباره به نقطه‌ای دورتر برسد. بنابراین در این محیط باید تمام لحظهٔ تماس را جزئی از فرود بدانیم. برنامهٔ ام ام اکس آژانس فضایی ژاپن برای بررسی قمرهای مریخ طراحی شده است. یکی از هدف‌های آن جمع کردن نمونه از سطح فوبوس و بازگرداندن آن به زمین است. مأموریت فقط رفتن به نزدیکی سطح نیست. دستگاه باید جای مناسب پیدا کند، با سرعت کنترل‌شده نزدیک شود، نمونه را سالم نگه دارد و از قمر جدا شود. هر مرحله اطلاعات متفاوتی لازم دارد. تصویر خوب از مدار به انتخاب محل کمک می‌کند، اما تا برخورد واقعی نمی‌توان رفتار هر سنگ و هر دانهٔ خاک را با قطعیت دانست. فرود را از دید یک مهندس در سه مرحله ببینیم. نخست نزدیک شدن است. فوبوس دور مریخ حرکت می‌کند و فضاپیما هم باید حرکت خودش را نسبت به قمر بسنجد. مهم است سرعت را نسبت به سطح بفهمیم. اگر نقطهٔ هدف در تصویر آرام به نظر برسد، ممکن است فضاپیما همچنان کمی حرکت جانبی داشته باشد. همان حرکت هنگام تماس می‌تواند پایه را روی سطح بلغزاند. برای همین باید فاصله، جهت و سرعت را در کنار هم دنبال کنیم. برنامهٔ مأموریت ژاپن ابتدا از نزدیکی قمر آن را بررسی می‌کند تا انتخاب محل بر پایهٔ مشاهده باشد. مرحلهٔ دوم تماس است. تصور کنید میز کوچکی را روی سنگ‌های نامرتب پایین می‌گذارید. اگر یکی از پایه‌ها اول به سنگ برسد، فشار در آغاز تنها از یک نقطه وارد می‌شود و میز می‌تواند کج شود. در فوبوس وزن کوچک‌تر، بازگرداندن دستگاه به حالت پایدار را دشوارتر می‌کند. زاویهٔ پایه، شیب زمین و نوع تماس هر کدام مهم‌اند. روی سطح نرم ممکن است پایه کمی فرو برود. روی سنگ سخت بخشی از انرژی برخورد می‌تواند به حرکت برگشتی تبدیل شود. برای مهندس پرسش این است که دستگاه با محدوده‌ای از این شرایط چه می‌کند. تمرکز فقط روی یک سطح کاملاً صاف، بخشی از مسئله را از آزمون بیرون می‌گذارد. مرحلهٔ سوم کار روی سطح است. روی زمین، وقتی بیل را در خاک فشار می‌دهیم، کف پا و وزن بدن به ما تکیه می‌دهند. در گرانش ضعیف، فشار دادن ابزار می‌تواند خود دستگاه را در جهت مخالف هل بدهد. به همین دلیل روش گرفتن نمونه بخشی از طراحی فرودگر است. آژانس فضایی ژاپن دو روش را توضیح داده است. یک ابزار برای برداشتن نمونهٔ کم‌عمق از زیر سطح طراحی شده است. ابزار دیگر از گاز برای حرکت دادن مواد سطحی به داخل محفظه استفاده می‌کند. این روش‌ها نمونهٔ یکسانی نمی‌گیرند و داشتن دو راه، به مأموریت اجازه می‌دهد سطح را از دو جهت بررسی کند. ممکن است بپرسیم وقتی گرانش کم است چرا فرود به مراتب آسان‌تر نیست؟ بخشی از پاسخ این است که گرانش ضعیف دو اثر دارد. برای پایین آوردن سرعت، کشش کمتری از طرف قمر وجود دارد. در عوض، وقتی دستگاه به سطح می‌رسد نیروی کمتری آن را سر جایش نگه می‌دارد. همان چیزی که جدا شدن را آسان‌تر می‌کند، کنترل تماس را حساس‌تر می‌کند. در مثال توپ، زمین بارها آن را برمی‌گرداند. بر سطح یک جرم کوچک، اپراتور باید پیش از تماس به این فکر کند که فرودگر بعد از نخستین برخورد به کدام طرف می‌رود. یک راه برای فهمیدن این مسئله، جدا کردن جرم از وزن است. وزن فرودگر در فوبوس پایین می‌آید، اما جرم و مقاومتش در برابر تغییر حرکت همان است. اگر پایه در زمان تماس ضربه بگیرد، آن ضربه هنوز می‌تواند حرکت دستگاه را عوض کند. همین نکته برای خاک هم صادق است. دانه‌ای که با ابزار جابه‌جا می‌شود، ممکن است دیرتر به سطح برگردد. بنابراین بررسی مسیر گرد و غبار و نگهداری نمونه، بخش دیگری از طراحی است. برای زمین‌گیر شدنِ دستگاه یا گرفتگی ابزار، باید راه مشخصی برای دیدن وضعیت و تصمیم گرفتن وجود داشته باشد. دفعهٔ بعد که تصویری از فرود روی یک جرم کوچک دیدید، سه سؤال بپرسید. فضاپیما چطور حرکتش را نسبت به سطح می‌سنجد؟ پایه‌ها چطور انرژی تماس را می‌گیرند؟ وقتی ابزار روی خاک فشار می‌آورد، چه چیزی دستگاه را پایدار نگه می‌دارد؟ همین پرسش‌ها نشان می‌دهند چرا نمونه‌برداری یک مسئلهٔ پرواز و مکانیک است. لینک مطلب آی تریپل ای اسپکتروم و توضیح مأموریت ژاپن در صفحهٔ قسمت آمده است. این قسمت تولید مستقل شب‌گفتار است.