با شمارهٔ موبایل وارد شوید تا بتوانید اشتراک بخرید و در گفتگو شرکت کنید.

مرور First Round Review · قسمت 2 از 2

اولین مشتری چه چیزی دربارهٔ محصول به ما یاد می‌دهد؟

۵:۴۶رایگان

خرید اول را به چند نشانهٔ قابل بررسی می‌شکنیم و دنبال تکرارشان می‌گردیم.

شنیدن این قسمت

رایگان

قسمت‌های این مجموعه

2 قسمت
  1. 1در مصاحبه با مشتری دنبال چه شواهدی بگردیم؟رایگان
  2. 2اولین مشتری چه چیزی دربارهٔ محصول به ما یاد می‌دهد؟این قسمت

دربارهٔ این قسمت

خرید اول را به چند نشانهٔ قابل بررسی می‌شکنیم و دنبال تکرارشان می‌گردیم.

توضیحات کامل و منابع

خرید اول را به چند نشانهٔ قابل بررسی می‌شکنیم و دنبال تکرارشان می‌گردیم.

این قسمت تولید مستقل شب‌گفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده است.

منابع

این شب‌گفتار است. گفتار با هوش مصنوعی ساخته شده. در مرور فرست راند ریویو، می‌پرسیم: اولین مشتری چه چیزی دربارهٔ محصول به ما یاد می‌دهد؟ فرض کنید تیمی یک ابزار ساده برای ثبت سفارش کارگاه‌ها ساخته و اولین مشتری پول داده است. اتفاق مهمی است، ولی هنوز چند توضیح برایش داریم. ممکن است مشتری برای صرفه‌جویی در زمان خرید کرده باشد. شاید هم چون تیم هر روز شخصاً در راه‌اندازی به او کمک می‌کند پول داده باشد. برای فهمیدن علت، باید از لحظهٔ خرید کمی عقب‌تر برویم. بپرسیم آخرین باری که این مشکل پیش آمد چه کردید؟ چقدر وقت گرفت؟ چه کسی هزینهٔ روش قبلی را می‌داد؟ بعد از خرید هم ببینیم آیا مشتری هفتهٔ بعد خودش دوباره از محصول استفاده می‌کند یا منتظر تماس ماست. رفتار واقعی کنار توضیح مشتری تصویر روشن‌تری می‌دهد. راهنمای برنامهٔ آی‌کور در ناسا بر گفت‌وگو با مشتری و آزمودن فرض‌های بازار تأکید دارد. تیم کوچک می‌تواند از مشتری اول یک فرض بیرون بکشد و آن را در چند گفت‌وگوی دیگر امتحان کند. مثلاً فرض کند مشکل اصلی ثبت دوبارهٔ سفارش‌هاست. اگر کارگاه‌های دیگر هم برای رفع این مشکل زمان و پول صرف می‌کنند، ارزش دارد دقیق‌تر دنبالش کنیم. اگر فقط مشتری اول این مسئله را دارد، شاید با یک سفارش سفارشی طرفیم. برای جلسهٔ بعدی کنار نام اولین مشتری دو چیز بنویسید: چه مسئله‌ای باعث شد پول بدهد، و چه نشانه‌ای داریم که این مسئله جای دیگری هم وجود دارد؟ پاسخ این دو سؤال از یک برچسب کلی دربارهٔ موفقیت محصول به تصمیم بعدی تیم نزدیک‌تر است. یک راه مفید برای ثبت گفت‌وگو این است که سه ستون داشته باشیم. در ستون اول آنچه واقعاً دیده یا شنیده‌ایم را بنویسیم. مثلاً مسئول پذیرش گفت هر روز نزدیک ظهر ده دقیقه به چند نفر پیام می‌دهد. در ستون دوم برداشت خودمان را بنویسیم. شاید فکر کنیم مسئله هزینهٔ پیام است یا وقت نیروی پذیرش. در ستون سوم سؤال بعدی را ثبت کنیم. اگر ابزار تازه‌ای اضافه شود، شماره‌ها از کجا وارد می‌شوند و چه کسی باید پیام اشتباه را اصلاح کند؟ این تفکیک ساده جلوی یک خطای رایج را می‌گیرد. وقتی برداشت خودمان را با مشاهدات قاطی می‌کنیم، جلسهٔ بعد دنبال تأیید همان نتیجه می‌گردیم. مثلاً ممکن است از همه بپرسیم چقدر وقت برای پیام دادن هدر می‌دهند، در حالی که مشکل اصلی از نظر آن‌ها نگرانی دربارهٔ ارسال پیام به شمارهٔ اشتباه است. در گفت‌وگوی بعدی، سؤال خنثی‌تر کمک می‌کند این تفاوت را بشنویم. بپرسیم در این فرایند چه چیزی را دوست ندارید و کدام بخش را ترجیح می‌دهید دست‌نخورده نگه دارید. بیایید برای همان تیم ثبت سفارش، بعد از خرید اول دو مسیر فرضی ترسیم کنیم. در مسیر اول، مشتری هر هفته چند سفارش مشابه دارد. قبلاً آن‌ها را از پیام‌رسان به دفتر منتقل می‌کرد. حالا کار را مستقیم در ابزار انجام می‌دهد و بدون اینکه تیم هر بار کمک کند، همکارش را هم اضافه کرده است. این رفتار سرنخی دربارهٔ یک نیاز تکرارشونده است. در مسیر دوم، مشتری فقط برای یک پروژهٔ کوتاه خرید کرده و دلیل اصلی خرید این بوده که یکی از اعضای تیم همهٔ سفارش‌هایش را به صورت دستی وارد کرده. این هم فروش واقعی است، اما دربارهٔ اینکه دیگران بدون آن خدمت خرید می‌کنند سؤال باز می‌گذارد. برای اینکه بین این دو حالت فرق بگذاریم، تجربهٔ هفتهٔ اول را دنبال کنید. یک تماس کوتاه بعد از چند بار استفاده مفیدتر از پرسش کلی رضایت است. بپرسیم آخرین سفارش را چطور ثبت کردی؟ از کجا فهمیدی باید دوباره به ابزار برگردی؟ کدام بخش بدون کمک انجام شد و کجا مجبور شدی با ما تماس بگیری؟ اگر مشتری حاضر است همکارش را وارد کند، می‌شود دید چه کاری را می‌خواهد با او تقسیم کند. این نوع شواهد به فرایند واقعی وصل است. حالا سراغ مشتری دوم برویم. بهتر است عمداً با کسی حرف بزنیم که ویژگی مهمی شبیه مشتری اول دارد، اما نسبت خانوادگی، آشنایی قبلی یا علاقهٔ خاص به محصول ندارد. اگر همان مسئله را از زبان او هم شنیدیم، یک فرض قوی‌تر داریم. اگر مسئله شبیه است ولی روش خرید فرق دارد، از همان ابتدا این اختلاف را ثبت کنیم. شاید استفاده‌کننده درد را حس کند، اما بودجه دست فرد دیگری باشد. نتیجهٔ خوب این مرحله می‌تواند خیلی کوچک باشد. مثلاً تیم تصمیم بگیرد برای سه کارگاه دیگر فقط ثبت سفارش تکراری را آزمایش کند و فعلاً امکانات گزارش‌گیری پیشرفته را عقب بیندازد. این تصمیم از مشاهدهٔ مشتری می‌آید، و بعد می‌توانیم ببینیم آیا حدسمان درست بوده است. برای اینکه یادداشت‌ها قابل استفاده شوند، در پایان هفته فقط یک تصمیم کوچک بگیرید. مثلاً بگویید هفتهٔ بعد قرار است با سه نفر دیگر دربارهٔ آخرین باری که همین مشکل را داشتند حرف بزنیم، یا یک نمونه را در محیط واقعی امتحان کنیم. نتیجه‌ای که می‌خواهید ببینید را قبل از تماس بنویسید. اگر همه فقط تعریف کردند و هیچ‌کس حاضر نبود روال قبلی را عوض کند، همان را به‌عنوان نتیجه ثبت کنید. ارزش این تمرین در این است که بین شنیدن چند جملهٔ امیدوارکننده و دیدن یک رفتار قابل تکرار فرق بگذاریم. لینک مطلب پیشنهادی و منبع مستقل را در صفحهٔ قسمت گذاشته‌ایم. این قسمت تولید مستقل شب‌گفتار است.