فقط همین چند دقیقه

سلام. اینجا شب گفتار است. و این، اولین قسمت از «هنوز زندگی هست».

نمی دانم این صدا را کجا می شنوی. شاید در اتاقت نشسته ای. شاید در راهی. شاید کسی کنارت خوابیده و تو هنوز بیداری. شاید هم ساعت هاست بین خبرها می چرخی و انگار هیچ کدام تمام نمی شوند.

نمی خواهم ازت بخواهم نگران نباشی. بعضی نگرانی ها دلیل واقعی دارند. وقتی آینده نامعلوم است و زندگی آدم ها زیر فشار می رود، ترسیدن عجیب نیست.

فقط می خواهم برای چند دقیقه، به جای تمام فرداها، به همین لحظه نگاه کنیم.

اگر الان در موقعیتی هستی که باید مراقب خطر بیرونی باشی، اول به امنیت خودت و اطرافیانت برس. این صدا مهم تر از پیدا کردن جای امن، کمک گرفتن یا دنبال کردن هشدارهای ضروری نیست. می توانی هر لحظه پخش را متوقف کنی.

و اگر فعلا جایی هستی که امکان مکث کردن داری، یک چیز ساده را امتحان کنیم. قرار نیست چشم هایت را ببندی. قرار نیست نفس عمیق بکشی یا کاری بکنی که به بدنت فشار بیاورد.

فقط ببین پاهایت کجا قرار گرفته اند. روی زمین اند؟ روی تخت؟ می توانی تماسشان را با آن سطح حس کنی؟ اگر نه، هیچ اشکالی ندارد. شاید تماس دستت با صندلی، یا وزن لباس روی شانه ات قابل توجه تر باشد.

حالا بی آنکه عجله کنی، سه چیز را در اطرافت پیدا کن. شاید لبه میز، رنگ دیوار، سایه یک لیوان. لازم نیست چیزی زیبا یا آرامش بخش باشد. فقط چیزی باشد که همین حالا اینجاست.

بعد اگر دوست داشتی، دو صدا را تشخیص بده. صدای دور، صدای نزدیک. شاید صدای این روایت یکی از آنها باشد. و یک چیزی که می توانی لمسش کنی؛ بافت پارچه، دسته صندلی، یا گرمای یک فنجان.

اگر این تمرین حال تو را بدتر کرد، رهایش کن. قرار نیست هیچ تمرینی برای همه، در همه شرایط، جواب بدهد.

ببین، ذهن ما در روزهای سخت، با سرعت عجیبی حرکت می کند. از خبر همین لحظه می پرد به حساب آخر ماه، بعد به کسی که دوستش داریم، بعد به اتفاقی که هنوز نیفتاده. می خواهد همه چیز را پیش بینی کند تا غافلگیر نشویم. و وقتی جواب ندارد، باز هم می پرسد.

گاهی فقط لازم است به خودمان بگوییم: «الان ذهنم دارد نگران فردا می شود.» همین. نه دعوا با فکر، نه تلاش برای پاک کردنش. فقط اسم گذاشتن روی چیزی که اتفاق افتاده.

ممکن است نگرانی هنوز باشد. اشکالی ندارد. این چند دقیقه قرار نیست نگرانی را حذف کند. قرار است شاید کمی جا باز کند تا بتوانی کنار آن، چیز دیگری را هم ببینی.

حالا یک سؤال کوچک: تا پایان همین امروز، چه چیزی واقعا در اختیار توست؟

نه حل تمام مشکل. نه درست کردن شرایط کشور. حتی نه مرتب کردن کل زندگی.

شاید نوشیدن یک لیوان آب. شاید خوردن چیزی که از صبح عقب افتاده. شاید فرستادن یک پیام کوتاه به کسی که می داند این روزها سخت می گذرد. شاید خاموش کردن خبرها برای ده دقیقه، وقتی خبر فوری و ضروری ای را از دست نمی دهی.

یکی را انتخاب کن. اگر نمی توانی، همین گوش دادن هم کافی است.

گاهی در بحران، آدم فکر می کند اگر نتواند کاری بزرگ انجام بدهد، پس هیچ کاری نکرده. اما زندگی همیشه با کارهای بزرگ جلو نمی رود. خیلی وقت ها با همان کارهای کوچکی ادامه پیدا می کند که از بیرون دیده نمی شوند.

هیچ قولی ندارم که فردا آسان تر می شود. هیچ کس نمی تواند این قول را بدهد. اما این را می دانیم که لازم نیست بار تمام آینده را همین یک دقیقه به دوش بکشی.

وقتی این قسمت تمام شد، فقط از خودت بپرس: «الان به چه چیزی نیاز دارم؟» اگر جوابش کمک عملی، همراهی یک آدم امن یا مراقبت حرفه ای بود، حق داری سراغ همان بروی. قرار نیست تنهایی از پس همه چیز بر بیایی.

اینجا شب گفتار بود. از مجموعه «هنوز زندگی هست».

برای امروز، شاید همین چند دقیقه کافی باشد.