مرور Harvard Business Review · قسمت 2 از 3
وقتی همهٔ تیم پرکارند، کدام کار را کنار بگذاریم؟
۵:۰۲رایگان
با یک مثال و قانون لیتل بررسی میکنیم چطور اولویتها و ظرفیت تیم را همزمان ببینیم.
شنیدن این قسمت
رایگانقسمتهای این مجموعه
3 قسمتدربارهٔ این قسمت
با یک مثال و قانون لیتل بررسی میکنیم چطور اولویتها و ظرفیت تیم را همزمان ببینیم.
توضیحات کامل و منابع
با یک مثال و قانون لیتل بررسی میکنیم چطور اولویتها و ظرفیت تیم را همزمان ببینیم.
تولید مستقل شبگفتار با صدای ساختهشده با هوش مصنوعی.
این شبگفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده. در مرور هاروارد بیزنس ریویو میپرسیم وقتی همهٔ تیم پرکارند، مدیر از کجا بفهمد کدام کار باید موقتاً کنار برود؟ فرض کنید یک تیم پنجنفره سه مسئولیت دارد. رسیدگی به درخواست مشتریان، تحویل یک قابلیت تازه، و تهیهٔ گزارش هفتگی. هفتهٔ شلوغی است و چند مشکل پیشبینینشده هم پیش آمده. مدیر اگر فقط گزارش را به نفر دیگری واگذار کند، ممکن است کار خودش سبکتر شود، ولی نفر دوم حالا باید گزارش را کنار کار قبلیاش جا بدهد. برای دیدن مسئله، ابتدا کل کارهای باز تیم را روی یک صفحه بیاوریم. چه کسی روی چه چیزی کار میکند؟ کدام کار منتظر نظر یا اطلاعات است؟ کدام تعهد واقعاً موعد دارد؟ برای نگاه به این وضعیت میشود از قانون لیتل کمک گرفت. جان لیتل رابطهای میان میانگین تعداد موارد داخل یک فرایند، نرخ خروج موارد و میانگین زمانی که هر مورد در فرایند میماند توضیح داده است. یک تصویر ساده بسازیم. در شرایط نسبتاً پایدار، اگر تیم به طور میانگین هفتهای پنج درخواست را تمام کند و در هر زمان حدود ده درخواست در سیستم داشته باشد، میانگین ماندن درخواست در سیستم حدود دو هفته است. اگر تعداد موارد باز بالا برود و نرخ تکمیل همان بماند، زمان ماندن بیشتر میشود. این یک رابطهٔ میانگین است و موعد تکتک درخواستها را پیشبینی نمیکند. اگر کارها خیلی متفاوتاند یا این هفته یک بحران داریم، عدد را با احتیاط بخوانیم. در مثال تیم، مرحلهٔ اول این است که کار فوری را از کاری که صرفاً زیاد دربارهاش حرف زدهایم جدا کنیم. ممکن است رفع مشکلی که دریافت پول مشتری را متوقف کرده امروز لازم باشد. ولی تغییر شکل یک گزارش شاید تا هفتهٔ بعد صبر کند. برای هر کار بپرسیم اگر این هفته انجام نشود، چه اتفاقی میافتد و برای چه کسی؟ گاهی جواب روشن است. مشتری تحویل را از دست میدهد. گاهی میبینیم تنها اثر این است که یک فایل داخلی یک هفته دیرتر بهروز میشود. آن وقت میتوان کار را با دلیل روشن عقب انداخت و به افراد درگیر خبر داد. گام دوم این است که کار در حال انجام را از کاری که میتواند منتظر بماند جدا کنیم. فرض کنید قابلیت تازه فقط یک بازبینی تا تحویل فاصله دارد. اگر همان فرد باید هم بازبینی را انجام دهد و هم یک کار تازه را آغاز کند، شاید بهتر باشد اول بازبینی را تمام کند. شروع کردن کار تازه حس پیشرفت میدهد، اما هنوز چیزی از صف خارج نشده است. گاهی کمک مفید مدیر این است که از تیم دیگری برای یک پاسخ کوتاه وقت بگیرد تا کار منتظر نماند. آن کمک ممکن است از انتقال یک وظیفهٔ کامل اثر بیشتری داشته باشد. گام سوم، توافق دربارهٔ تغییر اولویت است. اگر کسی کار فوری تازهای میآورد، نام کاری را که از برنامه بیرون میرود هم مشخص کنیم. به جای اینکه بگوییم «هر دو را تا پنجشنبه انجام دهید»، بگوییم «درخواست مشتری امروز جلو میافتد، بنابراین گزارش سادهتر میشود و نسخهٔ کامل جمعه میرسد». این جمله به تیم اجازه میدهد ظرفیتش را ببیند و به کسی که منتظر گزارش است فرصت میدهد برنامهاش را تنظیم کند. اگر موعد گزارش قابل تغییر نیست، باید دربارهٔ دامنهٔ قابلیت یا کمک عملی از بیرون تیم تصمیم گرفت. در پایان هفته هم نتیجه را با چند نشانهٔ ساده مرور کنیم. چند کار تمام شد؟ چند کار بدون پیشرفت باز ماند؟ کدام تغییر اولویت واقعاً از ضرر جلوگیری کرد؟ اگر هر هفته همان نوع کار عقب میافتد، شاید با یک کمبود ظرفیت پایدار روبهرو هستیم و تصمیم هفتهبههفته کافی نباشد. در این حالت میتوان دربارهٔ تعداد تعهدها، سطح خدمت یا نحوهٔ توزیع تخصص صحبت کرد. اگر مشکل فقط یک هفتهٔ استثنایی بود، شاید بازگشت به برنامهٔ معمول کافی باشد. برای فردا، یک کار باز را انتخاب کنید که انجام نشدنش کمترین اثر را دارد. مسئول، موعد جدید و کسی را که باید خبر داشته باشد مشخص کنید. بعد ببینید آزاد شدن همان زمان به کدام کار نزدیک به پایان کمک میکند. این تصمیم کوچک هم اولویت را روشن میکند و هم به تیم فرصتی میدهد که یک کار را واقعاً تمام کند. لینک مطلب پیشنهادی و نوشتهٔ جان لیتل در صفحهٔ قسمت آمده است. این قسمت تولید مستقل شبگفتار است.