مرور Harvard Business Review · قسمت 3 از 3
مدیر تیم چه وقت باید تصمیم را واگذار کند؟
۵:۵۹رایگان
یک تمرین برای واگذاری تصمیمهای پرتکرار با مرز اختیار روشن.
قسمتهای این مجموعه
3 قسمتدربارهٔ این قسمت
یک تمرین برای واگذاری تصمیمهای پرتکرار با مرز اختیار روشن.
توضیحات کامل و منابع
یک تمرین برای واگذاری تصمیمهای پرتکرار با مرز اختیار روشن.
این قسمت تولید مستقل شبگفتار است. صدا با هوش مصنوعی ساخته شده است.
منابع
این شبگفتار است. گفتار با هوش مصنوعی ساخته شده. در مرور هاروارد بیزنس ریویو، میپرسیم: مدیر تیم چه وقت باید تصمیم را واگذار کند؟ فرض کنید تیم پشتیبانی باید هر صبح تصمیم بگیرد کدام درخواست اول بررسی شود. اگر هر درخواست منتظر مدیر بماند، صف کند میشود و کسی که پرونده را از نزدیک خوانده، اختیار عمل ندارد. میشود برای یک هفته تصمیم دربارهٔ ترتیب رسیدگی را به مسئول شیفت سپرد. دو مرز هم بگذاریم: درخواست امنیتی باید سریع ارجاع شود، و جابهجایی ترتیب بقیهٔ درخواستها با یک توضیح کوتاه ثبت شود. حالا تصمیم دیگری را تصور کنید: تغییر رویهای که ممکن است دسترسی صدها کاربر را محدود کند. هزینهٔ برگرداندن آن بالاتر است. تیم میتواند اطلاعات را جمع کند و پیشنهاد بدهد، و اختیار نهایی تا وقتی معیارها و مسیر بازگشت روشن شوند، نزد مدیر بماند. پژوهش هِیلی بلاندن و مری استفل نشان میدهد گرفتن مسئولیت تصمیم، در بعضی موقعیتها میتواند برای کسی که از او کمک خواستهاند بار اضافه داشته باشد. پیش از واگذاری بپرسیم آیا فرد اطلاعات، زمان و اختیار لازم را دارد؟ سپردن پاسخگویی به تنهایی، تصمیم گرفتن را آسانتر نمیکند. برای یک هفته یک تصمیم پرتکرار و قابل برگشت انتخاب کنید. مرز اختیار را در یک جمله بنویسید. آخر هفته سه مورد را کنار هم بگذارید و ببینید چه اطلاعاتی کم بوده و کدام ارجاع لازم بوده است. بعد میتوانید همان مرز را دقیقتر کنید، یا دامنهٔ تصمیم را با تجربهٔ واقعی گسترش دهید. یک تمایز دیگر هم کمک میکند. اختیار تصمیم، دسترسی به اطلاعات و امکان اجرا سه چیز جدا هستند. ممکن است مسئول شیفت اجازهٔ عوض کردن نوبتها را داشته باشد، اما دادهای که حساسیت درخواست را نشان میدهد فقط در حساب مدیر باشد. یا تصمیمش را ثبت کند، اما برای اجرا دوباره به تأیید کسی دیگر نیاز داشته باشد. در هر دو حالت، روی کاغذ واگذاری کردهایم و در عمل گلوگاه را نگه داشتهایم. بهتر است پیش از شروع، یک پروندهٔ واقعی یا نمونه را از ابتدا تا انتها با هم مرور کنیم. چه چیزی را میبیند، کجا تصمیم میگیرد، نتیجه را کجا ثبت میکند، و در کدام حالت باید کمک بگیرد؟ این شیوه، سهم مدیر را هم روشن میکند. اگر مدیر در پایان فقط بپرسد نتیجه چه شد، ممکن است از فرصت یادگیری دوطرفه بگذرد. سؤال دقیقتر این است که وقتی تصمیم را گرفتی، چه اطلاعاتی داشتی و کدام بخش مبهم بود؟ شاید تصمیم با اطلاعات همان لحظه قابل دفاع بوده، حتی اگر نتیجهٔ نهایی خوب نشده باشد. گفتوگو دربارهٔ دلیل تصمیم کمک میکند مرزها را اصلاح کنیم، بدون اینکه هر خطا به پس گرفتن اختیار منجر شود. بیایید تمرین را دقیقتر کنیم. مسئول شیفت سه دسته درخواست دارد: موارد معمول، موارد حساس و مواردی که اطلاعاتشان کامل نیست. برای دستهٔ معمول، معیار میتواند زمان انتظار و اثر درخواست بر کار کاربر باشد. در موارد حساس، اختیار ارجاع روشن است. در دستهٔ سوم، تصمیم اول شاید اصلاً انتخاب ترتیب نباشد. ممکن است بهتر باشد تیم یک سؤال مشخص از کاربر بپرسد تا تصویر کامل شود. این تفاوت جلوی این را میگیرد که همکار برای هر مورد مبهم حدس بزند مدیر چه میخواهد. برای دیدن نتیجه، تعداد تصمیمهای گرفتهشده به تنهایی کافی نیست. مثلاً اگر تیم در یک روز بیست تصمیم گرفته، ولی پنج مورد دوباره به صف برگشته، باید ببینیم چرا. ممکن است معیارها خوب باشند اما بخشی از اطلاعات در زمان تصمیم دیده نشده باشد. یا شاید تیم برای یک دستهٔ خاص دسترسی به فرد متخصص نداشته باشد. به جای محدود کردن تمام تصمیمها، میتوان همان دسته را جدا کرد و قواعدش را اصلاح کرد. حالا دو وضعیت را کنار هم بگذاریم. در وضعیت اول، مدیر برای هر درخواست تأیید میدهد. در وضعیت دوم، مسئول شیفت طبق قاعده عمل میکند و مدیر فقط در پایان هفته نمونهها را میبیند. اگر کاربرها زودتر پاسخ میگیرند و درخواست حساس هم از دست نمیرود، شواهدی داریم که دامنهٔ واگذاری مناسب بوده است. اگر مورد حساس جا افتاده، اول ببینیم نشانهٔ حساسیت از کجا باید دیده میشد. اصلاح ابزار یا قاعده ممکن است از پس گرفتن تصمیم برای همهٔ درخواستها بهتر جواب بدهد. یک نکتهٔ عملی دیگر دربارهٔ بازگشت تصمیم است. از قبل بگوییم اگر وضع عوض شد، چه کسی و تا چه زمانی میتواند تصمیم را برگرداند. وقتی مسیر بازگشت روشن است، تصمیم کوچک میتواند سریعتر گرفته شود و خطرش هم قابل مدیریت میماند. این همان جنس تصمیمی است که ارزش دارد تیم برای یادگیری از آن شروع کند. برای اینکه گفتوگو قابل استفاده بماند، همین امروز یک درخواست واقعی را انتخاب کنید و روی کاغذ دو نسخه بنویسید. در یکی نظر همکار را بخواهید و مسئولیت تصمیم را روشن نگه دارید. در دیگری تصمیم را با محدودهٔ اختیار و نقطهٔ ارجاع بسپارید. بعد هر دو متن را بلند بخوانید. اگر در هر نسخه معلوم است چه کسی باید کار کند و چه کسی پاسخگوست، تفاوت را به شکلی نوشتهاید که همکار هم میتواند در عمل از آن استفاده کند. در پایان هفته با یک مثال مشخص به این یادداشت برگردید. لینک مطلب پیشنهادی و منبع مستقل را در صفحهٔ قسمت گذاشتهایم. این قسمت تولید مستقل شبگفتار است.