کتاب‌های تفکر سیستمی

تا حالا به این فکر کرده‌اید که چرا برخی از مشکلات سمج و قدیمی در جامعه یا کسب‌وکار ما هرچقدر هم که برای حلشان تلاش می‌کنیم، باز هم سر جایشان باقی می‌مانند؟ چه می‌شود که راه‌حل‌های فنی و هوشمندانه ما گاهی شرایط را حتی بدتر از قبل می‌کنند؟

این موضوع را در کتاب «تفکر سیستمی» نوشتهٔ «دونلا اچ. میدوز» و به‌ویژه در بخش مقدمهٔ آن بررسی می‌کنیم تا ببینیم چرا گاهی خطاهایمان ریشه در نگاه نادرست ما به پدیده ها دارد.

یکی از چالش‌های اصلی این است که ما انسان‌ها عادت کرده‌ایم برای هر مشکلی به دنبال یک مقصر بیرونی بگردیم، در حالی که بسیاری از دشواری‌ها زاییدهٔ ساختار درونی پدیده‌ها هستند. مشکل اینجاست که تمرکز روی عوامل خارج از مجموعه، ما را از اصلاح ساختار غافل می‌کند و گزینه‌های ما را به جستجوی ابزارهای کنترل‌کننده محدود می‌سازد. در این میان، هزینهٔ این رویکرد خطی و ساده‌انگارانه، تداوم بحران‌ها است؛ درست مانند زمانی که افت شدید سهم بازار یک شرکت را صرفاً به پای رقبا می‌نویسیم و از سیاست‌های تجاری خود غافل می‌شویم.

مجموعه‌ای از اجزای مرتبط که رفتاری کلی می‌سازند، در دانش مدیریت با اصطلاح system (سیستم) شناخته می‌شود. مشکل در اینجا رخ می‌دهد که رفتار چنین ساختارهایی به سادگی قابل پیش‌بینی نیست و عوامل بیرونی تنها محرکی برای بروز رفتارهای پنهان درون آن هستند. گزینهٔ روبه‌روی ما این است که یا مانند گذشته همه چیز را با خط کش علت و معلول مستقیم بسنجیم، یا رفتار کلان مجموعه را درک کنیم. معامله‌ای که اینجا انجام می‌دهیم چشم‌پوشی از مقصرتراشی‌های ساده و پذیرش مسئولیتِ بازنگری در ساختارها است، و نمونهٔ بارز آن رکودهای اقتصادی است که برخلاف تصور عمومی، ریشه در ساختار بازار دارند و نه صرفاً تصمیمات سیاستمداران.

موضوع دیگری که در درک این پدیده‌ها اهمیت دارد، چگونگی اتصال اجزا به یکدیگر است که زنجیره‌ای که خروجی را به ورودی برمی‌گرداند feedback loop (حلقهٔ بازخورد) را شکل می‌دهد. مسئله اینجاست که تأخیرهای زمانی میان اقدام ما و واکنش سیستم باعث می‌شود تا زمانی که مشکل نمایان شود، حل کردن آن بسیار دشوار گردد. انتخاب ما میان واکنش سریع هیجانی یا صبر و تحلیل بازخوردهای پنهان است، و هزینهٔ بی‌توجهی به این حلقه‌ها از دست رفتن زمان طلایی است؛ دقیقاً مانند وضعیت مصرف‌کنندگان انرژی در کشورهای واردکننده که اقتصادشان با کوچک‌ترین تغییر قیمت نفت دچار آشفتگی می‌شود، چون ساختار مصرف آن‌ها از قبل آسیب‌پذیر بوده است.

گاهی اوقات نیز آموزش‌های ما برای تحلیل قطعه‌قطعهٔ جهان، ما را از دیدن تصویر بزرگ‌تر محروم می‌کند و به دام ساده‌سازی می‌اندازد. مسئله این است که ذهن ما آموزش دیده تا جهان را به اجزای کوچک‌تر تقسیم کند تا کنترلش راحت‌تر شود، اما این کار ما را از درک پویایی‌های کلان بازمی‌دارد. گزینهٔ ما انتخاب میان تفکر جزءنگر سنتی و نگرش کل‌گرا است، و هزینه‌ای که می‌پردازیم باقی ماندن چالش‌های پیچیده‌ای مانند اعتیاد یا تخریب محیط زیست است که با قرص و راه‌حل‌های مقطعی درمان نمی‌شوند و نیازمند درک شبکه‌ای از عوامل اجتماعی هستند.

برای بهبود این وضعیت، پیشنهاد می‌کنم در مواجهه با چالش‌های پیچیدهٔ کاری یا شخصی، فوراً به دنبال مقصر بگردیم یا تلاش نکنیم کسی را سرزنش کنیم؛ بلکه دست نگه داریم و از خود بپرسیم کجای ساختار و فرآیند ما چنین رفتاری را بازتولید می‌کند. تغییر دادن نگاه از فرد به ساختار، نخستین گام برای دیدن راه‌حل‌های تازه است.

جهان پیرامون ما شبکه‌ای به هم پیوسته از روابط پویاست و شناخت این پیوستگی‌ها کلید اصلی ساختن آینده‌ای پایدارتر است.